Chili (ang. pepper) jest owocem rośliny należącej do rodzaju Capsicum, opisanego po raz pierwszy przez J. P. Tourneforta już w 1700 roku. Jest to zarazem grupa roślin, które do dnia dzisiejszego rodzi dyskusje co do zdefiniowanych cech dla niej charakterystycznych.

Przede wszystkim papryka nie ma nic wspólnego z czarnym pieprzem (ang. black pepper), który jest ziarnem pnączy pochodzących z Indii, Piper nigrum. Zamieszanie zostało zapoczątkowane przez Krzysztofa kolumba, który w pogoni za czarnym pieprzem i innymi przyprawami wyruszył pod auspicjami dworu królewskiego Hiszpanii w podróż morską kierując się na zachód. Jego celem było dotarcie do Indii, skąd pochodziły pożądane przyprawy. Po przybiciu do wysp karaibskich był tak przekonany o osiagnięciu celu, że nazwał je Indiami, ludność Indianami, a ich czerwoną, pikantną przyprawę pimiento nawiązując w ten sposób do przyprawy, której szukał (pimienta w języku hiszpańskim oznacza pieprz). Później inni Hiszpanie przyczynili się do jeszcze większego zamieszania, gdy także słowem pimienta nazwali inną lokalną przyprawę, którą znamy jako ziele angielskie (Pimenta dioica)

Przed odkryciem Ameryki Europejczycy znali inną jeszcze pikantną przyprawę, dziś już zapomniany aframon madagaskarski, zwany także rajskim ziarnem (ang. guinea pepper, ginnie pepper, łac. Aframomum melegueta), który należy do rodziny imbirowatych. Na początku szesnastego wieku Portugalczycy przyswoili sobie z Nowego Świata nowe, tropikalne i pikantne pimiento i rozpowszechnili w swoich koloniach w Zachodniej Afryce, gdzie przyprawa ta przyjęła się bardzo dobrze. Tubylcy, przyzwyczajeni do pikantnych przypraw, pokochali nowe, ogniste strąki Capsicum. Ta nowa przyprawa nie tylko zastąpiła na szeroką skalę lokalnie uprawiany aframon madagaskarski, ale również przejęła jego nazwę, ginnie pepper. Były to podłużne strąki papryki typu cayenne. Ten typ chili Portugalczycy następnie przewieźli i rozpowszechnili w Indiach i na Dalekim Wschodzie.